سراینده از سبزوار خراسان، نخستین اثر خود را در پرهیز و گریز از داس اختناق و سانسور، به ناچار به نشر در تبعید روی می‌آورد. در این رویکرد مخاطبان داخل، مجال کمتری برای پیوند با اثر، می‌یابند،‌اما کار به سلاخی تن نمی‌سپارد. امید که شبکه‌های رسانه‌ای که دیوارهای سانسور و خفقان را می‌شکنند وشکسته‌اند، با بهره گیری از این راه‌کار‌ها، پیوندهای مردمی خویش را پیوسته بیابند. گله در دامنه ی کوه رهاست پسرک – چوپانک- نی لبک بر لب، دارد م یخواند آواز زیر باران، که می آید آرام، آرام روی یک شاخه ی گردوی بزرگ وَ بهار است وَ خورشید علیرغم وجود باران نور می باراند برگه‌ی شماره61
2010-05-25

انتشارات آلفابت ماکزیما منتشر کرده است: